Momenteel zit ik niet lekker in mijn vel. Dit wordt veroorzaakt doordat ik de FacilityDesk van het bedrijf waar ik gedetacheerd ben, voor mijn gevoel, zo’n beetje in mijn eentje run. En da’s zwaar. En stressvol. De overuren lopen al tegen de 60 aan, en dat terwijl ik officieel maar 21,5 uur werk per week. En als ik stress heb, krijg ik klachten. Hoofdpijn, nekpijn en het zit vast tussen mijn schouderbladen. Maar dat gaat wel weer over. Waar ik nog het meest van baal, dat ik er ook slecht door slaap. En als ik eenmaal in slaap val, dan begin ik te dromen. Vaak zijn het leuke, gezellige dromen. Zo leuk, dat ik het jammer vind als de wekker me ruw uit mijn droom rukt. ‘t is dat ik moet werken, want ik ben geneigd om mijn droom af te maken, maar daar is meestal alleen in het weekend tijd voor. Dat ik me weer even lekker omdraai en verder wil in die ene leuke droom en er zelf een leuk einde aan droom. Maar met stressperiodes droom ik de meestal raar, zeer raar. Onsamenhangend, soms zelfs griezelig. Vannacht was het griezelig. Even in het kort: Vic en Rob gingen stappen, nee, niet zomaar, ze hadden een baldadige bui en besloten een vliegtuig te nemen en flink uit hun dak te gaan in Spanje. Vic besloot de piloot van het toestel te zijn en Rob had stapels geld bij zich. Ik maakte me zorgen, want Vic kan helemaal niet vliegen en probeerde ze te bellen op hun mobieltjes. "Val ons niet lastig", gilden ze uitgelaten in de hoorn. "Je ziet ons wel weer". Na dagen niks gehoord te hebben, stonden de twee op een dag ineens weer voor mijn neus. Nog dronken van de afgelopen dagen. Na mijn vragenvuur van: "Leuk gehad, mannen?" en "nog gekke dingen gedaan"?, begonnen ze te mysterieus lachen. Verder geen stom woord. De volgende ochtend ging mijn wekker en ik keek naar mijn lavenloze lief. Dekbed was ietwat van zijn lijf geschoven en ik schrok me rot. Op zijn rug stond levensgroot getatoeerd "INGRID". De wekker ging en ik moest even wakker worden.Realiseerde me snel dat het gewoon een griezelige droom was geweest. Lief stond te douchen en ik checkte voor de zekerheid nog even zijn rug. Gelukkig, geen letter te zien.