Ik loop haar kamer binnen. Daar ligt ze dan. Net een zware operatie achter de rug. Haar hoofd is flink ingepakt in verband. Ik loop naar haar toe en geef haar een kus. Ik slik snel een brok in mijn keel weg. Want god, wat ben ik opgelucht dat alles goed is gegaan. Maar zij heeft er niks aan als ik aan haar bed ga staan huilen. Raar eigenlijk, dat je kunt huilen van opluchting. Ze ziet er goed uit. Haar ogen staan wat vermoeid, maar wat wil je na twee hersenoperaties waar maar 1 dag tussen zit.

Even ben ik geneigd om haar kussen even op te schudden, zodat ze lekker ligt. Vreemd, bedenk ik me, dat er altijd iets heftigs moet gebeuren om weer even een heldere kijk op bepaalde zaken te krijgen. Zo is mijn pas ontdekte aandoening ineens totaal niet belangrijk meer. Als het maar goed komt met haar. Ook besef ik, dat ze een engeltje op haar schouder heeft gehad. Ik vermoed eigenlijk dat het er twee zijn geweest. Op de ene schouder opa Willem en op de andere schouder oma Corrie. Want ze heeft zo gemazzeld. Want wat als? Als het net even anders was afgelopen? Dat besef. Ik heb zo aan haar gedacht de afgelopen dagen, maar vooral ook aan haar ouders, en zusje. Voor hen moeten het helemaal zenuwslopende uren zijn geweest. Inmiddels is ze thuis. Ze krijgt de allerbeste zorg die ze zich maar kan wensen. Morgen ga ik op bezoek. De avond voor de operatie schrijf ik haar, omdat de kans op geheugenverlies aanwezig is, dat ik van haar hou. Zwart op wit. Morgen ga ik het haar nog maar eens vertellen. Just in case!

Ik hoor haar stem nauwelijks door de telefoon. Ze is kortademig. Bij elk woord dat ze zegt moet ze even wachten. Zo benauwd heeft ze het. Ik schrik ervan en zeg dat ook tegen haar. Ze schiet in de lach, om er bijna in te blijven. Als ze bedaart is, rochelt ze moeizaam en vertelt me dat juist vandaag haar goede dag is. Dat ze er normaal gesproken veel slechter aan toe is. Ze vraagt me of ik haar op kan halen. Want ze wil zo graag zijn huis zien. Ik spring in de auto en rijdt naar haar huis. Op de galerij staat ze mij al op te wachten. Ze ziet er broos en kwetsbaar uit. Ik schat haar gewicht op ergens rond de 40 kilo. Ze was nooit een vetpot, maar dit is wel heel erg mager. Ze neemt plaats in mijn auto en we praten over ditjes en datjes. Tot ze me, vlak voor zijn huis, toevertrouwd dat ze eigenlijk naar hem toe gaat om afscheid te nemen. Ik slik. Eenmaal boven gekomen, hijgt ze als een postpaard. Ze is moe, en zo verschrikkelijk uitgeput. Ze bewondert zijn huis en neemt een kopje koffie. Na de gebruikelijke koetjes en kalfjes vertelt ze heel stoer waarom ze hier zit. Om afscheid te nemen. Ze vertelt dat ze er helemaal klaar mee is. Dat alles geregeld is, voor het geval dat. Dat ze hoopt dat ze haar verjaardag niet zal halen. Dat het zo mooi is geweest. Dat ze uitbehandeld is en dat er niks meer voor haar gedaan kan worden. Dat ze om euthanasie heeft gevraagd, maar dat de artsen haar daar nog niet slecht genoeg voor vinden.  Dat ze, ondanks alle ellende, toch te ijdel is om buitenshuis met de zuurstoftank te gaan lopen. Dus ons uurtje samenzijn praten we vooral over De dood. De humor die zij en haar kinderen maken rondom haar naderende afscheid is heel herkenbaar. 
Ik breng haar thuis, want ze geeft aan dat ze bekaf is. Ze is nooit een knuffelaar geweest, dus ik hou me in. Ik geef alleen een liefdevol kneepje in haar arm en zeg haar gedag. Verder niks. In gedachten bedank ik haar voor alle kopjes thee, de lekkere chocolaatjes en voor "neem er nog maar xe9xe9n, kind". En voor haar altijd oprecht gemeende interesse en belangstelling. Ik durf het niet hardop uit te spreken. Dat is te definitief. Maar in de auto naar huis realiseer ik me maar al te goed, dat de volgende keer dat ik haar zal zien, bij haar afscheid zal zijn.

Je geeft me een kus, want je gaat naar bed. Het is kwart over elf. Ik geef je een extra dikke knuffel, want het is de laatste dag dat je 16 bent. Ik heb het elke keer weer als je verjaardag nadert. Dan schrik ik weer hoe snel de tijd gaat. Het is net of ik even met mijn ogen heb geknipperd en pats boem, is er weer een jaar verstreken. Zomaar, zonder dat ik er erg in had. Het voelt of er maar een paar weken verstreken zijn. 't lijkt nog maar zo kort geleden dat je speelde in de zandbak, of in slaap viel op mijn schoot, met je knuffeltje in je hand. Ik zie je nog voor me met je eerste fietsje. En later als je groot zou zijn, wist je het zeker: Je zou met mij gaan trouwen. En nu wordt je 17. Al een dik jaar verkering, hard aan het werk op de HAVO en dringend op zoek naar een bijbaantje. Want die scooter zal en moet er nog steeds komen. Ik glimlach naar je als je vol enthousiasme over scooters praat en ik struin vrolijk met je het internet af, op zoek naar die ene perfecte scooter. Maar eigenlijk vind ik het ook doodeng. Want je blijft mijn kleine meid. Die ik altijd wil beschermen voor gevaar. Hoe oud je ook bent. Uiterlijk lijk je het meest op je vader. Sterker nog, je lijkt totaal niet op mij. Maar wij hebben weer dingetjes die alleen een moeder en een dochter samen kunnen hebben. Alsof die navelstreng nooit doorgeknipt is. Wij hebben meestal genoeg aan een blik of een gebaar. Ik voel me gezegend met iemand als jij.

Zo Ing, dus jij vindt jezelf zo geweldig? 6 dagen niet roken wil niet zeggen dat je er al bent. Sterker nog, je bent er nog lang niet. Dat het je deze week zo makkelijk afging, is simpel. Geen rokende mensen in je nabije omgeving en elke vorm van mogelijke stress-situaties heb je echt pxe8rfect weten te vermijden. Vandaar deze brief aan mezelf die ik zorgvuldig zal bewaren en eerst zal gaan lezen, mocht ik ooit weer eens de behoefte voelen, er xe9xe9n op te steken, Nu gaat het goed, maar ik ken mezelf en ben realistisch aangelegd…..

Zo Ing, dus je wilt weer een sigaretje op gaan steken? Domme zet, maar ja, dat is je eigen keuze. Maar denk eens even terug, aan je allereerste trekkie van een sigaret? Weet je nog, met 4 vriendinnen van het laatste jaar basisschool? Jullie hadden een sigaret gepikt van de vader van Karin. Stiekem achter dat grijze gebouwtje vlak bij haar huis, rookten jullie met zijn vieren die ene sigaret. En wat walgelijk smaakte dat. Ronduit smerig. Enx85guess what? Zo smaken ze allemaal, echt! Het maakt niet uit welke je uit het pakje pakt. Alleen hebben de fabrikanten in dat sigaretje iets gedaan, waardoor je dat na een paar niet meer proeft. Zo slim. Alles om jou maar weer in die val te lokken.Natuurlijk weet je uit ervaring dat als je maar doorzet, die sigaret vanzelf weer "lekker" gaat smaken. Je gaat jezelf weer hersenspoelen en trapt weer in de val. Wil je echt weer aan die verslaving vast zitten? Oh, je probeert er gewoon xe9xe9n om te kijken of ze nog smaken? Oh, je spreekt met jezelf af dat je er maar maximaal 2 per dag gaat roken? Hahaha, dat hebben we ook al eerder mee gemaakt, is het niet? Na ruim 7 maanden stoppen, ging je, op wintersport. Met een grote groep. Bijna iedereen rookte, en tijdens de aprxe8s ski ging je voor de bijl. Ahh, gewoon xe9xe9n sigaretje, voor de gezelligheid. Aan het eind van die week, zat je weer op 1 pakje per dag. Kom op, Ingx85Je kent je zelf, het is bij jou alles of niets. Wil je xe9cht weer terug naar de tijd dat je niet buiten die stinkstok kon? Buiten bij -10 en sneeuwstorm bij je werk staan te roken? In paniek te raken als de laatste sigaret in beeld komt? Stinken naar rook, sx92ochtends kuchend uit bed stappen, gele tanden, slappe huid en stinkend haar en oogwit, wat je beter ooggeel kunt noemen? Bedenk hoe trots je bent nu je bent gestopt! En hoe makkelijk het je eigenlijk afgaat en dat zxf2nder hulpmiddelen. Je voelt je super sterk, en voelt je nog opgewekter dan je eigenlijk al bent. Je hebt het gevoel de hele wereld aan te kunnen. Hou je vast aan dat trotse, onoverwinnelijke gevoel. Ik weet dat je het kunt!

Liefs

Je alter ego

Het huis raakt steeds leger. De kringloop heeft vanmiddag de halve huisraad weggehaald. De dozen die we de afgelopen weken ingepakt hebben, dienen nu als tafel. Het ziet er raar uit, zox92n lege kamer. 43 jaar lang was het zijn thuis. Met het schiften van de spullen en het vullen van de dozen gingen we terug in het verleden de afgelopen weken.  Dierbare spulletjes. Dingetjes van toen. Knutselwerkjes van mam. Mooie herinneringen, prachtige verhalen, vakanties van weleer werden opgehaald. Als pap vanmiddag ineens x93dag huis, dag lieve oude woningx94 begint te zingen, moet ik even heel hard slikken. Ach, het nieuwe huis wordt prachtig. Geen obstakels en geen trappen. En toch sluiten we allemaal met behoorlijk wat weemoed dit weekend voor de allerlaatste keer de deur. Want afscheid nemen doet nou eenmaal altijd een beetje pijn. Maar na al die mooie jaren, is het leuke dat er ook weer nieuwe in het verschiet liggen. De komende weken zal het nog een beetje als kamperen aanvoelen voor pap. De nieuwe meubels laten nog even op zich wachten. Maar xe9xe9n ding is zeker: Wex92re gonna turn this new house into a home. Zijn plekje!

Maandag was het zover. De collegax92s gelukkig nieuwjaar wensen. Aangezien ik er rond de 1000 heb en ik achter een balie zit is het makkelijk. Gewoon de beste wensen roepen naar iedereen die langs loopt. Ik ben zelf een enorme knuffelkont, maar weet dat niet iedereen daarvan gediend is. Ik had me dus voorgenomen alleen degenen te kussen die ik graag mag. De rest krijgt een handdruk of mijn x93bestewensengeroepx94 vanachter de balie.  En laten we wel wezen; bij sommige collegax92s zit je nou eenmaal niet te springen om drie pakkerds te geven. Toch las ik zojuist op internet dat het beter is om 3 zoenen op de wang te mogen ontvangen, dan een ferme handdruk. Handen zijn een bron van bacterixebn. Door het gehoest en gesnotter in de hand, kan het schudden van handen gevaarlijker zijn dan zoenen. Virussen kunnen namelijk in de hand blijven zitten en die worden vrolijk op de eerste werkdag van het nieuwe jaar van de xe9xe9n naar de ander doorgegeven. Gadver! Ik heb de oplossing, gewoon een x91HUGx92, zonder zoenen of handen aanraken. Wel zo veilig!

was het lekkerste dat ik at
het zelfgemaakte chocoladetoetje wat dochterlief van internet had geplukt en met vriendje gemaakt had.  I love chocolate. En natuurlijk alle keren, dat er gekookt werd voor me. Niks lekkerder om thuis te komen na een drukke dag op het werk en dat je zelf de keuken niet in hoeft.

bewoog ik
voldoende. Tot Maart van dit jaar was het Zumba, maar dit viel niet meer te combineren. Tot half zes werken, dan standaard de file in duiken en om kwart voor zeven op Zumba-les zijn, ging hem niet meer worden. Besloot ik. De zomer liet ik het sporten voor wat het was en in September dook ik de sportschool weer in. En natuurlijk de dagelijkse wandelingen met hond. Ik ga voor ruim voldoende.

besefte ik,               
hoewel ik staatsloterij heel graag zou winnen, meer dan ooit dat het in het leven draait om innerlijke rijkdom.

knuffelde ik
weer heel veel en heel vaak, ik hou er van. A hug from the right person can keep you glowing all day.

stak ik
veel van mijn vrije tijd in anderen, maar het voelde goed en dankbaar.

praatte ik
heel vaak en heel lang, (niks nieuws eigenlijk), vooral tijdens de file.

leerde ik
accepteren dat sommige dingen gewoon moeten gebeuren. Gewoon omdat dat beter is. Zoals de verkoop van het ouderlijke huis.

deed ik
eindelijk datgene wat ik me 4 jaar geleden had voorgenomen. 

huilde ik
volgens mij voor het eerst in mijn leven uit pure frustratie.

genoot ik
meer dan ooit. Van het leven.

De geur van schoon beddengoed, Robinx92s geslaagde sweetsixteen feestje, de blijheid van Puck als ik wakker ben of thuis kom uit mijn werk, Jeroen en Patrick die kampioen werden met hun voetbal team C5, de verbazing van verse sneeuw als je wakker wordt, de perfecte kerstoufit, dat pap een nieuw huis heeft, weekendje Noordwijk met lief, dat Patrick aan de 5 km-loop heeft meegedaan en ik met natte oogjes hem de finish zag halen, Robin die haar diploma behaalde, de geur van Zwitsal, een good hair day, chocolade, concert Marco Borsato met Mandy en Robin, warme croissantjes bij het ontbijt, feestjes, gezellige borrels, etentjes, diepe vriendschappen, dromen, genieten, blackboxen met vrienden.

Zuslief, pap en ik gaan samen aan de shop. En dan bedoel ik niet een beetje kleertjes zien te scoren, zomaar voor de heb. Nee, ik heb over het zware werk, namelijk meubelen. Pap heeft begin 2011 een nieuw huis. En in een nieuw huis horen nieuwe spullen. We spreken om 15.00 uur af in de desbetreffende winkel. Ik loop de winkel in en kijk wat rond. Er komt meteen een gretige verkoopster op me af. x93Zoekt u iets specifieks?x94 vraagt de dame in kwestie. Ik zeg: x93jazeker, ik ben op zoek naarx85x85x85x85x85x94.Ik houd een extra lange stilte, zodat de dame me nog gretiger aan kijkt. Ik zie haar hopen op iets heel duurs. Dan vervolg ik mijn zin: x85x85x85x85x85x94ik ben op zoek naarx85x85x85x85.mijn vader en zus, die hier ergens rondlopenx94. Overduidelijk teleurgesteld, laat de vrouw mij met rust. Ik kom ze even verderop tegen, terwijl pa al een stoel aan het testen is. Een leuke jonge verkoper komt op ons af. We vertellen wat we wensen en hij geeft tips. Hij volgt ons trouw. Lopen we naar links, dan loopt hij mee, lopen we naar rechts, dan loopt hij ook naar rechts. We delen hem mede, dat als we spullen kopen, hij de bon mag maken (zal vast wel een leuke commissie voor hem betekenen), maar dat we nog even verder kijken. Maar de knul begrijpt de hint niet. Hij blijft ons volgen. Op een gegeven moment hebben zus en ik het voor elkaar. Pap is moe en we zeggen dat hij lekker blijft zitten en dat wij met zijn tweetjes de zaak afstruinen. Als we iets vinden waarvan we denken dat hij het mooi vindt, halen we hem er wel weer bij. We hollen gauw weg, zodat de verkoper noodgedwongen bij pap blijft zitten. Zo, daar zijn we even van verlost. Na een uurtje of twee en rijp beraad, is pap eruit. Hij heeft een eettafel, 6 eetkamerstoelen, een twee-en-een-halfzits bank en 2 stoelen gescoord.inclusief salontafel/bijzettafel. Een mooi geheel en helemaal naar zijn zin. De verkoper moet nu nog de bon maken. De helft van de spullen kan binnen 6 weken geleverd en de andere helft binnen 8 tot 10 weken. Dat betekent 2 aparte leveringen, dus er moeten 2 aparte bonnen voor gemaakt worden. We wachten in de showroom op de bank die pap uitgekozen heeft. Voor ons staat een glazen salontafel. Het wachten duurt lang. Niet handig voor een ongeduld als ik. Ik ga me dan vervelen. De verkoper komt weer terug, maar blijkt toch nog iets te moeten checken. En verdwijnt weer. Pff, ik haat wachten. Ik begin de lege koffiekopjes en de lege tiamariametslagroomglaasjes die we hebben gekregen, op te ruimen en zet ze op het dienblad. Zuslief verklaart me voor gek. x93Laat lekker staanx94. Ze weet alleen nog niet dat dit onderdeel is van mijn plan. Ik kijk haar ondeugend aan. Ik druk mijn 10 vingertoppen vol op de glasplaat. Zuslief begint te lachen. Dan schuif ik het dienblad over de vingerafdrukken die overduidelijk op de glasplaat te zien zijn. Ik heb nu al lol. Degene die het dienblad zal moeten opruimen, zal de vingerafdrukken niet over het hoofd kunnen zien. Als revanche voor het lange wachten, plant ik ook nog even liefdevol alle tien mijn vingers aan de onderkant van de glasplaat, precies op de plek waar ze ook aan de bovenkant zitten. Ik heb zox92n pret. Ik zie het hele scenario al voor me. Iemand zal moeten zorgen dat de tafel er weer spik en span uitziet. Dus druk in de weer met spiritus of andere zooi om die glasplaat schoon te wrijven en dan tot de ontdekking komen dat er nog steeds vingerafdrukken te zien zijn. Maar dan aan de onderkant. Na betaling van de aanbetaling, krijgen we nog een hand van de verkoper. Ik twijfel heel even of ik niet gauw mijn handschoenen aan zal aantrekken, voordat ik hem een hand geef. Ik heb al genoeg bewijsmateriaal achtergelaten op die tafel, en nu ook weer op zijn hand. Straks gaat ie de levertijd ineens verlengen met 6 weken.

Bij de balie op het werk, staat ie voor me. De onvervalste nicht. Eentje die geslaagd is voor zowel de hoofd- als bijvakken. Met zijn fladderende handjes overhandigt hij mij zijn legitimatie. Ik toets zijn naam in het systeem, bel de gastheer dat de bezoeker is gearriveerd en wijs de man waar hij plaats mag nemen. Ik bied hem een kopje koffie aan. x93Dolgraagx94, antwoordt hij met het te verwachte zangerige stemmetje. Ik som de koffiex92s op waaruit hij een keuze kan maken. x93Oh, doe mij maar een lekkere cappucinox94, glimlacht hij. Ik vraag of hij nog iets van suiker of zoetjes wenst. x93Nee, hoor meid, daar doe ik niet aan, moet op mijn figuur lettenx94.  x93Wie niet?x94, antwoord ik. Hij bekijkt me nu eens goed van top tot teen en prijst me dat ik toch zeker niet op mijn lijn hoef te letten. Ik lach terug, dat ik een haat-liefde verhouding met de sportschool heb. Ondertussen wordt  mijn nichtx94 opgehaald door de gastheer. Het voelt tenslotte of one of the girls. Hij lacht nog xe9xe9n keer naar me en roept wederom met zijn zangerige stem; x93Bedankt voor de goede zorgen en  x93doei-doei!x94 Ik lach. Bij een andere man had het x93doei-doeix94 rond belachelijk geklonken. Maar bij hem klinkt het gewoonweg aandoenlijk. 

De rij bezoekers slinkt langzaamaan. Ik help de volgende bezoeker. Het hele ritueel van pasje maken, gastheer bellen, koffie aanbieden herhaalt zich. Het is koud, dus de mensen die binnen komen, nemen mijn aanbod om tijdens het wachten een lekker warm kopje koffie te nuttigen, graag aan. Terwijl ik de koffie voor de heer neerzet, knipoogt hij naar me, terwijl hij zit te telefoneren. Gewoon als teken van x93dankjewelx94. Ik hou van knipogende mannen. Het is meestal een goedbedoeld iets. Je hebt ook het type knipogers, dat iets geruststellends heeft. Een soort vaderfiguur. Hij is degene die je nog x91meisjex92 noemt, ook al ben je de 40 al enige jaren geleden gepasseerd en steven je binnen no time af op de overgang. Dan heb je ook nog de categorie enge knipogers die iets glads over zich heen hebben. Gladder dan het momenteel buiten is. Het type zelfingenomen met zichzelf. De snelle jongen, met een vlotte babbel, pretogen, stralende lach en een vette knipoog. Je weet op voorhand (door die vette knipoog alleen al) wat voor vlees je in de kuip hebt. Het draait allemaal om hem en niet om jou. Jij bent slechts decor. Het toneel waarop hij speelt. Zijn middel tot een doel. Type vertegenwoordiger. Die probeert het bedrijf binnen te dringen. De vette knipoog is een versiertruc om een verbond te sluiten. Ik vind jou leuk, jij mij toch zeker ook, want ik ben grappig xe8n ook nog eens intelligent, dus jij doet wel een goed woordje voor me. Het zijn gewoon verkooptrucjes. Ix92ve seen it before.

In de loop van de dag verschijnt weer een geheel andere bezoeker aan mijn balie. Type directeur. Ik deel hem mede dat hij wordt opgehaald door de gastheer binnen enkele minuten. Ongeduldig wipt de man heen en weer op zijn benen. Na een minuut of twee vraagt hij waar de gastheer blijft. Ik leg uit dat de gastheer duidelijk heeft gezegd dat het een paar minuutjes kan duren, dus of meneer nog even plaats wil nemen. Ik weet wat er nu gaat komen. Hij gaat me vast vertellen dat hij een hoge baas is, dat de meeting al aan de gang is en dat ze op hem, de geweldenaar, zitten te wachten. En inderdaad. x93Natuurlijkx94, denk ik, x93ik laat u expres langer wachten dan de door u afgesproken tijd, dat doe ik met alle bezoekers, gewoon omdat ik dat leuk vindx94. Maar uiteraard lach in mijn liefste lach, bel de gastheer nogmaals en in een poging de bezoeker te geruststellen, geef ik de man in kwestie een geruststellende knipoog. Als tie het maar niet verward met een vette.